Evimizin önünde bir zeytin ağacı vardı… Dedem dikmişti, “Bu ağaç büyürken biz de özgür olacağız” derdi. Her yıl altında toplanır, hikâyeler anlatırdık. Şimdi o ağacın dalları kırık, gövdesi yanık… Ama kökü hâlâ toprağın derininde dimdik duruyor. Tıpkı bizim gibi.

Toprak, sadece üzerinde yürüdüğümüz bir yer değil. Bizim hafızamız, geçmişimiz ve geleceğimiz. Bu yüzden ne bombalar ne duvarlar bizi köklerimizden koparamaz.

Bu mesajı bir zeytin ağacının gölgesinden yazıyorum. Sesimi duyuyorsanız, bilin ki biz hâlâ buradayız. Ve tıpkı o ağaç gibi, adaletin yeniden filizleneceği günü bekliyoruz. 🌳

İfadeler kullanarak tepkinizi paylaşabilirsiniz.