Geceler burada sessiz değil… Her patlamada gökyüzü aydınlanıyor, ama bu ışık korkunun ışığı. Yıldızları seyredeceğimiz yaşta, pencerelerden uzak durmayı öğreniyoruz. Uykuya dalmadan önce dua ediyoruz: “Sabaha çıkalım.”

Bizim çocuklarımız, oyun parkı yerine enkazların arasında büyüyor. Hayallerini anlatırken artık bir meslek değil, “barış” diyorlar. Çünkü onların gözünde özgürce gökyüzüne bakmak, en büyük hayal.

Bu satırları, o karanlık gecelerde bir mum ışığında yazıyorum. Sadece bir dileğim var: Sesimizi dünyaya ulaştırın. Karanlıkta bir ışık olun. Adalet için susmayın, çünkü sessizlik bu karanlığı daha da derinleştiriyor. 🌌

İfadeler kullanarak tepkinizi paylaşabilirsiniz.